Wordt het knuffelen op IJburg?

Zoals iedereen wellicht weet woedde er enige jaren een heftige woordenstrijd op IJburg rond de komst en het gebruik van het Johan CruijffCourt. Zeldzaam toevallig, maar heel gelukkig kozen Herma en ik, samen met Jan Duijn, de opperkerkrentmeester van de PKA, in het voorjaar van 2010 voor het Ed Pelsterpark, waar dat Court net was gesitueerd.
Eén der eerste bezoeken op IJburg ging dan ook vanaf het begin over de ellende en de overlast, die bewoners daar ondervonden.

Het was alles heel verklaarbaar. De gemeente Amsterdam had in haar enthousiasme eindelijk een aantal gezinnen in Zuid-Oost een grote woning te bieden voor een verhoogde concentratie van deze Amsterdammers gezorgd op dat Pelsterpark. Toen buslijn 66 in gebruik werd genomen, die een geregelde verbinding verzorgt tussen IJburg en de Bijlmer trokken groepen jongeren hierheen om in die buurt gezellig te chillen. Niets mis mee, maar dat CruijffCourt gaf meteen mogelijkheden om wat heen en weer te trappen, kinderen te plagen en tot ’s-avonds in de zeer late uren eindeloos te schreeuwen en soms te vervelen.

Omdat het Pelsterpark aan vier zijden door hoge flats wordt omringd fungeert dat als klankkast en is “succes” verzekerd.
We weten ook  dat in ons land er een grote groep is, die de kinderen rond 7 of 8 uur naar bed brengt, maar er is een toenemend aantal mensen, dat de kinderen gezellig tot ’s-avonds laat op straat laat spelen.

Al die geluiden houden mensen uit de slaap en wanneer dan spuiten, afvaljoints en troep op straat gevonden worden, gelardeerd met omgegooide bloembakken is de gang naar het stadsdeelkantoor snel gemaakt.

Maar die hadden nu juist veel geld geïnvesteerd om de jeugd met het JCCourt een mooie speelgelegenheid te bieden en ach, die overlast, dat valt best mee en je woont toch in de stad? Maar het viel niet mee. Politie werd wanhopig, straatcoaches deden hun best, maar niets hielp.
En dan komen er inspraakavonden. Dat leverde veel emotie op; veel geschreeuw maar geen wol!
Ik herinner me een ambtenaar, die halverwege uitriep: “hoe konden wij weten, dat er zoveel kinderen op IJburg zouden komen?”.
Het stadsdeelkantoor raakte vervreemd van de buurt. Verbittering alom, zeker toen de wethouder besloot, dat het JCC zou verdwijnen tenzij de buurt met alternatieven kwam. Toen leek de beer los.

Mijn aanbod in dat stadium te bemiddelen leverde mij twee indringende gesprekken op met de voorstanders. Ik kende er geen één van. Daar plukte ik wel  de vruchten van mij welgezinde journalisten, die tot op heden sympathiek over ons project “de Binnenwaai” hadden geschreven. Juist omdat ik onder de tegenstanders wel wat mensen had leren kennen was ik blij met het gewonnen vertrouwen. Al te gretig werd dat echter door hen  gemeld op Twitter en dat maakte de tegenstanders op hun beurt  schuw. “Waar stond die Visser nu men aan gene zijde over hem zo tevreden was? “
Besloten werd in overleg met de stadsdeelambtenaren uit te zien naar een professionele en neutrale mediator. En die kwam, die zag en die overwon. Twee prima kerels, die deskundig gedurende een zestal maanden de klus klaarden. En daar traden jl.maandagavond, 16 april voor- en tegenstanders gezamenlijk in het strijdperk en meldden, dat ze eruit gekomen waren. De landschapsarchitect presenteerde zijn plannen, de stadsdeelparticipatiemakelaar toonde een luisterend oor, de wethouder stak haar nek uit en tot mijn verrassing en vreugde heerste er een goede constructieve sfeer. Tijdens deze avond werden we uitgenodigd aan tafeltjes in kleinere groepen de voorstellen te bespreken. Daar ventileerde ik de mogelijkheid een knuffelhoeve (dat is een redelijk alternatief voor een kinderboerderij, minder duur, minder bewerkelijk, minder overlast) op de vrijgekomen grasvelden nu het Court zou worden vervangen door een kleiner speelveld. Eén der gewezen tegenstanders van het JCC omarmde dit plan. Mooi dacht ik, wie weet kunnen we twee vliegen in één klap slaan. En vrede op het Pelsterpark èn een plek, waar kinderen op een speelse wijze met dieren leren omgaan en je een ontmoetingsplek creëert voor jonge moeders.
Aan het einde van de avond vroeg ze mij ”hé Rob je hebt jouw voorstel niet ingebracht.”,waarop ik antwoordde  “ ja, maar dat komt nog wel, ik moet nu weg”.
En toen vervolgde ze “anders wel een enig idee, zo’n plek, waar kinderen dieren kunnen knuffelen, zal ik het straks inbrengen ?”
Van alles flitste door mij heen. Nu komt het plenair uit onverdachte hoek; te mooi om van te dromen. En ik voegde haar toe: “Als je dat zou willen doen, heel graag”!

De Binnenwaai

Gebouw Solid 18
Ed Pelsterpark 2
1087 EJ  Amsterdam

Abonneer op de Nieuwsbrief