Ikea

ikea

Na weken getreuzel en groeiende weerzin stappen mijn vrouw en ik in de auto. 
Het moet er toch eens van komen.
Een bezoek aan Ikea.
De nieuwe projecten in het werk als ook privé noopten ons eens even te zien wat er allemaal op de markt is én of en zo ja; in welke mate IKEA-producten ons kunnen bekoren.

Al eerder ondernamen we dergelijke exercities. Toen de kinderen klein waren restte ons ook een gang naar deze magastore. En bij onze start in de Binnenwaai voltrok zich eenzelfde drama.

Was het vroeger de “ballenbak”, waar onze kinderen intuïtief van aanvoelden, dat dit hun niet de vreugde zou verschaffen, die het suggereerde, zo begint het gedoe voor ouderen al bij het parkeren.
Het is de groots opgezette aanpak, het geschreeuw en de vervreemdende reacties van het winkelend, etend en sjouwend publiek, dat ons ongetwijfeld parten speelt.
De organisatie is uitmuntend. Computer bestuurd, goed doordacht en het personeel is goed getraind en behulpzaam.
Misschien maakt dat mensen, zoals wij onzeker. Stef Bos zingt het mooi: “en jij bent niet van deze wereld, jij bent niet van deze tijd”.
Zou het dat zijn?

Reeds bij het betreden van de winkel raken we beide van de leg. Waar gingen we ook al voor. Er waren meerdere doelen, maar reeds bij het stijgen op de roltrappen ontschiet het ons. Bovenaan kijkt mijn vrouw mij vragend aan. Wat nu? Waarheen? Waartoe? We proesten allebei uit in een onbedaarlijke lachbui.
Mensen kijken ons vertederd aan. Reeds nu al, bij de ingang zo veel pret en dat op die leeftijd!

We hernemen ons en stappen pardoes op de mooi grijze gangpaden om door het zien van al het moois ons geheugen op te frissen.
Ik betrap me erop, dat ik ontspannen raak. Heerlijk te beseffen, dat straks niet dat afschuwelijke magazijn opdoemt, waar je aan de hand van door mij genoteerde en dus onleesbare nummers de verschrikkelijkste pakketten op een kar moet laden, die vrijwel nooit na één poging in de auto past en waarvan je weet, dat het ergste nog komt en dat is niet de afrekening, maar het in elkaar sleutelen van al dat fraais thuis!

Toegegeven, het is een alternatieve Marriage Course, want heb je samen ( met of zonder kinderen) dit huzarenstukje achter de rug, dan kan je relatie niet meer stuk.

Maar gelukkig nu niets van dit alles. Het leven lacht je toe. Wij schuifelen over de pijlen, maar afgeleid door wie en wat ook valt ons op, dat de pijlen ineens een andere kant op wijzen. Hé, dat is apart. Blijkbaar toch iets gemist?
Na ruim een kwartier schuiven komen bepaalde zaken mij toch bekend voor.
Wederom stijgt bij ons een door de onzekerheid toenemende afkeer. Wat doen we hier toch. We moeten eruit, maar dat is bij IKEA ook een klus. Het liefst heeft men, dat je het gehele traject opnieuw aflegt.

Maar gelukkig! Daar is een platte grond. Voorwaar een studie waard. Wat te doen. Hebben we alles gezien. Er is toch nog een verdieping? Of gaan we nu toch maar even de Zweedse consumptieproducten kopen? Of gauw weg, maar waar staat de auto nou alweer. Er wordt overlegd, gelachen en bekommerd kijken we elkaar aan.
“Kan ik helpen?” zo klinkt de stem van een vriendelijke IKEA-medewerker.
We stamelden wat en hij vervolgt: ”waar wilt u naartoe?” Ja, dat was nou net het probleem. We wisten niet veel meer uit te brengen als”dat weten we niet precies”. Enthousiast vervolgt hij “bent u hier al geweest?” Tja, dat wisten we ook niet. Zijn vriendelijke ogen krijgen een meewarige uitdrukking. “Eh, vertelt, wat zoekt u, dan breng ik u er wel even”. “nou mijnheer,” antwoord ik: “dat is nu juist de vraag, dat weten we niet goed”. En wij beide schieten weer in een lachsalvo. Hij lacht ook maar mee en ik vraag om de zaak te redden welke richting de uitgang is. “Bord staat voor u “ antwoordt hij.

Beduusd struikelen we de trappen af. Maak dat je wegkomt.
Toegegeven, we maakten nou niet bepaald een sterke indruk. Gekocht hebben we niets, maar gelachen hebben we wel.

Rob Visser

 

De Binnenwaai

Gebouw Solid 18
Ed Pelsterpark 2
1087 EJ  Amsterdam

Abonneer op de Nieuwsbrief