Wat is Tijd

TijdSinds ik werkzaam ben bij het kerkelijk bedrijf (september 1975) is het, voor mij althans, de 40ste keer, dat ik weer bezig ben met de vredeszondag. 
Op 23 september 1975, werkzaam in de deelgemeente Tholen( heette toen Buitengewone Wijkgemeente In Wording) ging ik voor in het kader van de vredeszondag in Ossendrecht. Een plaats, waarvan toen gezegd werd, dat er Amerikaanse kernwapens lagen opgeslagen.
Ik las vanwege dit artikel die oude preek nog eens door. Efese 2 was de tekst. “Want Hij is onze vrede”.Ik kan van alle stof, die ik toen behandelde zondermeer nu vier preken maken.
We hadden allemaal moeite met de wetenschap, dat kernwapens ons zouden moeten beschermen.

Het was de onmacht ten top. Jarenlang hield het ons bezig. Met het verdwijnen van de Koude oorlog zouden de emoties afnemen. Maar zou ook het enorme aantal kernwapens verminderen.
We hebben er wel wat van geleerd, maar het lijkt wel of we weer terug bij af zijn. Door de absurde gretigheid van de EU om Oekraïne bij de Europese gemeenschap te betrekken ontstonden spanningen, waarvan iedere politicus kon weten, dat die Poetin gek zouden maken. Dat is gebeurd. We zijn op onze wenken bediend. Dat dit alles uiteindelijk tot een situatie zou leiden, waarin onschuldige burgers letterlijk uit de lucht zouden worden geschoten kon niemand bevroeden.

Maar het zou niet de enige brandhaard blijken. Het Midden Oosten kent al decennialang tergende vormen van onrecht. Ook hier is het weer het Westen, dat met goede bedoelingen maar ook om economische redenen de verhoudingen tussen de diverse bevolkingsgroepen verslechtert.
Dat dit ook weer zijn weerklank vindt in de verhoudingen tussen Nederlandse bevolkingsgroepen (denk aan de Haagse Schilderswijk) kon opnieuw niemand vermoeden.
En dan is er nog die Haagse politicus, die garen spint bij het zaaien van haat en daarmee een groter gevaar vormt voor de vrede dan IS.

Dat gevoegd bij alle andere tragedies, die zich wereldwijd voltrekken geeft een verlamd gevoel, wanneer de vredeszondag zich aandient.
Maar als de Bijbel ons één ding leert dan is dat wel, dat we nooit de moed mogen verliezen. We komen in dat boek voortdurend mensen tegen, die zware teleurstellingen moeten verwerken. Maar wat hen onderscheidt is dat ze volhouden. En wellicht is dat ook de ultieme les, die het Evangelie ons leert. Ga niet de weg van de minste weerstand, maar ga de weg van het lijden.
Ik ga dus maar weer gewoon bidden met vertwijfeling en ongeloof en een vleugje hoop, dat streven naar vrede een zaak van lange adem is. Hele lange adem! En terwijl wij geen tijd te verliezen hebben houd ik me vast aan de wetenschap, dat de Schepper alle tijd heeft. En wat is dan eigenlijk40?

Rob Visser

De Binnenwaai

Gebouw Solid 18
Ed Pelsterpark 2
1087 EJ  Amsterdam

Abonneer op de Nieuwsbrief