Alleen maar mens

HuizenRecentelijk verscheen in de NRC (zaterdag 13 september) een mooi artikel over Parentshouse 2.
Want dat werd in gebruik genomen op 1 juli 2014. Als commissie hadden we liever gestart, maar de nood was hoog bij de gegadigden. Mede dankzij de grote inzet van die commissieleden, die niet met vakantie gingen is alles toch goed afgelopen. Een nieuw huis kent kinderziekten en de bewoners rekenen toch een beetje op hun gastheer.

Inmiddels zijn we drie maanden verder en weten we met zijn allen niet beter. Zes bewoners bevolken tevreden de beide huizen en de drie eerste bewoners hebben het eerste huis inmiddels in goede doen verlaten. Zij vonden weer een nieuw onderkomen en bij twee van hen heeft dat ook het gewenste permanente karakter.
Ondertussen proberen we de commissie uit te breiden, want ook daar muteert het voortdurend. Inmiddels zijn zes commissieleden vertrokken, maar rond een vaste kern van vier leden hebben zich alweer vijf nieuwe leden aangemeld.
Bijzonder is, dat het fenomeen “Parentshouse” veel weerklank ondervindt in de samenleving. Het is ongekend uit welke plaatsen ik gebeld ben om informatie. Soms combineer ik bezoeken en vaak poog ik het via de telefoon toe te lichten. Soms ook word je verrast. Voor de zomer schreef de Standaard uit België een uitvoerig verslag en deze week meldde zich de Duitse televisiezender 2 en volgende week is het de Nederlandse “Schepper en Co”,dat zeer geïnteresseerd is in dit project.

Heel gelukkig ben ik met de bereidheid van de Parentshousebewoners om de media te woord te staan en zo te helpen dit frame uit te dragen in de samenleving, waardoor steeds meer mensen, die in de knel raken, geholpen kunnen worden.
Dankbaar zijn we ook voor de steun, die we kregen van de Apeldoornse Johannastichting, waardoor we het financiële risico toch durfden te nemen. Want geld kost het; zeker nu ook minder draagkrachtigen onze huizen bewonen. Dat vergt het uiterste van onze bestuursleden, maar zij zijn, vervuld van idealisme, graag bereid om de grenzen te verkennen.

De respons uit de samenleving is groot en de waardering van de bewoners is navenant. Dat motiveert de commissie om door te gaan en momenteel wordt NB nagedacht over een derde Parentshouse. Van wachtlijsten zullen we wel nooit verlost raken, maar meer plaatsen betekent, dat de mensen minder lang behoeven te wachten. Soms zijn er mensen, die al deze activiteiten niet begrijpen. “Is daar de kerk nou voor”, vragen ze zich met een zucht af. Vaak wordt geen antwoord afgewacht, maar als ik de kans krijg dan voeg ik de vraagsteller toe, dat de kerk juist in dit type hulpverlening haar bestaansrecht vindt. Geen kerk zonder samenleving. En we constateren, dat dankzij dit huis de kinderen hun pappa of mamma, die het huis vanwege de scheiding verliet, in alle ontspanning toch nog lekker dichtbij hebben en bij hem of haar kan zijn en slapen. En je ziet de blijde gezichtjes. En ja, dan weet ik het zeker: dit is wat Bijbelse woorden ons leren en daar hoef je geen kerklid voor te zijn. Nee: alleen maar medemens!

Rob Visser

De Binnenwaai

Gebouw Solid 18
Ed Pelsterpark 2
1087 EJ  Amsterdam

Abonneer op de Nieuwsbrief