Loslaten

loslaten

Het was een emotionele week.
De vergadering, waarin ik afscheid zou nemen van mijn dierbare Parentshousecommissie brak aan. Je kijkt terug op de vijf jaren, dat Herma en ik hier nu al wonen. Eigenlijk is dat niet veel, maar er gebeurde wel veel.
Na bijna twee jaren trekken en duwen kon in juni 2012 de Parentshousecommissie worden opgericht. In juni 2013 verwelkomden we de eerste bewoners. In jan. 2014 volgde de officiële opening door burgemeester Van der Laan en in de zomer van datzelfde jaar namen we een tweede Parentshouse in gebruik.

We moesten met elkaar van alles uitvinden. Een wereld gaat voor je open. Het werd een weg van meevallers en teleurstellingen. Hoe kan het ook anders. Talloze telefoongesprekken heb ik gevoerd met enthousiaste mensen, verspreid door het hele land, die iets dergelijks wilden starten in hun omgeving.
Over publiciteit hadden we niet te klagen. Bijzonder was, dat dit diaconale project in de kerkelijke context met huiver werd begroet, maar buiten de kerk juist met enthousiasme.
Ik herkende dat ook binnen de commissie. Sommige leden kwamen, zagen en …vertrokken weer heel snel. Het onderwerp is weerbarstig, maar men kan zich er geen voorstelling van maken in welke bittere en uitzichtloze ellende jonge verwachtingsvolle mensen kunnen belanden.

In die gevallen, waarin ook kinderen in het spel zijn kan het Parentshouse uitkomst bieden.
Dat Amsterdam op het gebied van hulpverlening ondanks de honderden instellingen, die hulp bieden op bijna alle terreinen van het leven, bijna onverzadigbaar is in haar hang naar meer, bleek mij wel uit de telefoontjes uit de stad, waarin men ons benaderde om toch vooral in sommige zeer problematische gevallen hulp te bieden.
Het project, in naïeve betrokkenheid opgezet bleek een gat in de hulpverleningsmarkt te hebben aangeboord. Maar ik stond er wis en waarachtig niet alleen voor. Uiteindelijk laat ik een commissie achter met acht zeer deskundige en toegewijde mensen. Twee van hen hebben als kerkganger of kernteamlid nauwe banden met de Binnenwaai, de kerk op IJburg.

Ik heb ze allen met enthousiasme binnengehaald onder het motto, dat zij het beter konden en wisten dan ik. En dat bleek ook zo te zijn. Lieve deugd; wat een juridische, maatschappelijke, psychologische, managementmatig en financiële expertise is bij deze mensen niet aanwezig!
Mijn bootje vaart verder. In Amsterdam ligt veel werk op me te wachten en ik hoop de kans te krijgen ook daar een paar bloemetjes te mogen plukken.
Over IJburg in deze geen zorg meer.
De commissie zong mooie woorden bij mijn afscheid:
“Nu neem je afscheid, maar wij gaan ervoor
Vertrouw ons: je weet het, we gaan ervoor”
En de melodie? Die was van lied 419 uit het nieuwste liedboek ”wonen overal, nergens thuis”

Rob Visser

De Binnenwaai

Gebouw Solid 18
Ed Pelsterpark 2
1087 EJ  Amsterdam

Abonneer op de Nieuwsbrief