Hobbeldebobbel op weg naar een parentshouse (op IJburg)

Als beginnend predikant zonder kerkelijke gemeente begon ik eind juni 2010 met mijn werkzaamheden. Maar waar en hoe te beginnen? 
Ik zocht contact met de plaatselijke pers en met mensen, die op dit jonge eiland ( in de eerste jaren van deze eeuw uit het IJ opgespoten ) zich hadden ingezet voor de samenleving.
 
Zo kwam ik terecht bij een nieuw initiatief, dat luisterde naar de naam “IJburg droomt”. Zo’n twintig jonge mensen, allen bezield en bereid om de handen uit de mouwen te steken.
Daar beluisterde ik in het najaar van 2010 voor de eerste maal verhalen over de schrijnende situatie, waarin gescheiden partners verzeild raakten.
Men wil in die omstandigheden natuurlijk graag uitdrukking geven aan het co-ouderschap. Dat lukt echter niet vanwege de exorbitant hoge huurprijzen en het feit, dat de meeste zeer moderne huizen zich niet lenen voor dubbele bewoning.
Ik ontmoette mensen, die soms radeloos waren en zocht in het voorjaar van 2011 contact met Paul van Oosten, directeur van de Amsterdamse Diaconie.
Voor ons beide stond vast, dat de kerk hier wellicht verantwoordelijkheid op zich moest nemen en daarbij zich moest richten op de gehele samenleving
 

Handen en Voeten van de Kerk: het Parentshouse

Voor toelichting op video over dit onderwerp: video op AT5 en Video op Dit is de dag

Ook op IJburg zien mensen hun relatie stranden. Bijna veertig procent van de mensen, die trouwen of samenwonen ziet die realiteit onder ogen. Soms zeggen mensen, dat dit op IJburg hoger is, maar dat is onzin. Het lijkt misschien zo, omdat relatief op ons eiland heel veel jonge mensen wonen. Dan kun je een verkleurde indruk krijgen, maar niets is dus minder waar.

De Binnenwaai

Gebouw Solid 18
Ed Pelsterpark 2
1087 EJ  Amsterdam

Abonneer op de Nieuwsbrief